شاید همش از اولش اشتباه بود ، تمام احساسم ، تمام نگاه ها ، تمام اون روزهای زیبا ، تمام خاطره ها ، تمام هر آنچه که بود و گذشت ...اما با تمام این نمی توانم فراموشش کنم ،  شاید تمام این احساسات دروغ باشد و تمامی آن یک رویا ست وروزی به انتها می رسد ....

من او را با تمام وجود دوست میدارم و داشته ام و در تمامی این مدت نتوانستم به فراموشی بسپارمش .... او را با هر آنچه که هست دوست می دارم ، به خاطر آنچه که هست دوست میدارم .... اما اکنون تنها هستم و بی او ، در

این تنهایی جز خدا کسی را ندارم، خدایم را – کسی که مرا و او را آفرید – دوست میدارم و برایش سجده میکنم. او خواست که من اینگونه زندگی کنم .

گاهی با خود فکر میکنم که سرنوشت برایمان چه مینویسد و ما باید چگونه عمل کنیم !؟ گاهی به خود و خلقت خود فکر میکنم ، گاهی به خود میگویم که کیستم و در این دنیا چه میکنم ؟ گاهی میگریم و خون می بارم ، گاهی خیره به تمام مخلوقات میشوم و .....

اما حالا هیچ یک از این اوقات نیست  و اکنون من عاشقم و این عشق را بدون او تجربه میکنم ، بین من و او فاصله است که غوغا میکند .... فاصله ها برایمان شعر عشق را می سرایند ، تنها باد است که از کوی او میگذرد و عبور میکند ، هرگاه که باد را روی صورتم احساس میکنم به خود می بالم چون این باد است که از کنار او گذشته و بوی او را دارد ، گاهی به باد میگویم که سلامم را ، پیغامم را به او برساند ....

هر روز خورشید طلوع میکند و معشوق مرا میبیند ، او را میبیند و به او نوید میدهد که صبح آمده و من تنها به خورشید نگاه میکنم تا شاید او تجلی گر چهره معشوقم باشد....

نمیدانم ، دگر هیچ از این پایان نمیدانم ، شاید روزی او را ببینم که دیگر انتظار، ثانیه های زندگی را صلب کرده و من به دیدار بارگاه الهی روانه ام ..... او نیست که به من امید زندگی دهد ....

یاد دارم که او میگفت به امید عاشق بودن ، عاشق ماندن و عاشق رفتن .... شاید او میخواست بگوید که آخر هر عشقی رفتن است .....و یا شاید رفتن تنها راه چاره است .... از او دورم و بی آنکه بخواهم در دوری از او میسوزم و دم بر نمی آرم .... او به من معنای عشق را آموخت ، او برایم تجلی از عشق بود ، او معلم عشق بود و خدایش خدای عشق و حال به من رفتن را آموخت ، انتظار بی پایان را ، حسرت را حسرت ثانیه ای دیدار یار ، حسرت لحظه ای خنده ، حسرت بودن ، حسرت دو نگاه ، حسرت یک قلب برای تپیدن ....شاید اصلا او بود که به قلبم آموخت بتپد ، نمیدانم دیوانه وار به دنبال نشانه ای از او هستم .....اما این دیوانگی خود بیهودست و مانند این انتظار ، به مانند این تپیدن ، به مانند این زندگی و نفس کشیدن ، به مانند این حسرت و در آخر به مانند این بودن...

شاید این غرور بود که نگذاشت به او نزدیک شوم و او را در کنار خود ببینم ، فکرش لحظه ای آسوده ام نمیگذارد و هر دم مرا به سوی خویش می خواند ... در گوشم نجوا می کند که او را به خاطره ها بسپار ، آن ها از او مراقبت میکنند اما انگار بی فایده است  و این قلب لحظه به لحظه او را صدا می کند.... اما او دیگر صدای قلب مرا نمیشنود ....

 خاطره های با هم بودن اندکند اما شیرین اند ، آن چنان که یک فیلم در گذر ست از ذهن آشفته من میگذرد... او کجاست که این ها را ببیند ؟! یاد دارم که خود به او گفتم که تمام خاطره ها را فراموش کند و.... آه که این آه هم بی فایده است و او دیگر باز نمیگردد....

از زندگی آموختم که التماس کسی را برای بودن نکشم ، اگر بازگشت، از ابتدا مال من بوده و اگر باز نگشت بدان که از اول هم نباید میماند و حال که رفته بدان که مال تو نبوده .... از این میهراسم که شاید هیچ گاه باز نگردد .... اما چه حاصل و چه سود ....؟! او که رفت ، او که ماندنش تنها آرزویم بود ...

بزرگی میگه : " چیز هایی در زندگی هست که بر چسبی روی خود دارند با این مضمون : « تو قدر مرا نخواهی دانست ، مگر این که مرا از دست بدهی و دوباره به دست آوری  ! »  "

 او تغییر کرده است و اونی نیست که روزگاری در پی رویاهایش بی درنگ میدوید و برای رویاهایش میجنگید....تغییرش آنقدر خاص است که از گفتنش عاجزم و این ابدیت است که در انتظار هر دوی ماست و انتظار ما را میکشد . به خود میگویم شاید او جفتی نیست که مرا آرام کند ، او کسی نیست که تکیه گاهی محکم برای لحظه های درد باشد ....

مدتی ست که دیگر جواب مرا نمیدهد ، مدتی ست که از من روی برمیگرداند ، مدتی ست که انگار مرا نمیبیند ، مدتی ست که من می انگارم که برایم ارزشی قائل نیست .... شاید او هم مانند دیگران می خواهد که فراموشش کنم این بار نشانه ها دست به کار شدند تا او را فراموش کنم ، اما نمیتوانم ....نمیتوانم ... این را چگونه بگویم که نمیتوانم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!

 خسته ام ، از این راه آمده خسته ام ، میخواهم باز گردم واز خدا بخواهم که دیگر آغازی نباشد! اما چگونه ؟!ین هم مستلزم زمان است ، مستلزم انتظار است ، ... آخر چرا دست روی هر چه میگذارم رویش مهر انتظار می خورد؟ چرا همه چیز با من فاصله دارد؟ یعنی باز هم مقصر منم ؟؟؟!!! شاید ..... او بهتر میداند......که کیستم و در این دنیا چه میکنم و چه مسئولیتی بر عهده ی من است؟؟            

 اگر گنگ مینویسم و حرف میزنم تنها به خاطر خودت است ، چون میدانم که تحملش را نداری... من دوستت میدارم و از گفتنش ابایی ندارم ، اما تو چی ؟؟!! تو که دیگر برای من ارزش قائل نیستی.... ولب باز هم من ....

بالاخره با کلی کلنجار تونستم صداتو بشنوم ، اول هل کرده بودم و نمیدونستم باید چی بگم اما از زنگ زدنم خوشحال شدم ....این خسته شب و روز برای تو دعا میکند که هر جای این سرزمین خاکی هستی موفق باشی ، اما چه سود که در دلت دیگر هیچ مهری نداری، همه با من بیگانه شدند تو هم بیگانه شو ! اما به یاد آر و به یاد داشته باش که اگر چیزی میگویم تنها میدانم که توئی حلال تمام مشکلات ، پس حل کن آنچه را که من به آن ایمان و تو توانائیش را داری.... با تمام وجود دوستت میدارم و هیچ گاه اولین عشقم را فراموش نخواهم کرد حتی اگر تو مرا با باد به فراموشی رهسپار سازی...دیگر چه بگویم که در وصف تو باشد ؟ تا توان تو را به همگان بشناسانم؟ دگر راهی نمانده تا به همگان ثابت کرده باشم که به عشقم پایبندم ... شاید این حرف قدیمی شده باشه اما هرچه می اندیشم کلماتی را درخور تو نمیابم تا بگویم که تنها دوستت دارم و این احساس را با هیچ عوض نمیکنم.....

 از همه چیز گفتم و این عشق را با او تنها دلیل برای بودن نامیدم ، اویی که برای بودن خود دلیلی می خواهد .... نمیدانم اما آنقدر از او دورم که از درون قلبش هیچ خبری ندارم ... نمیدانم که در درونش چه میگذرد ! به گمانم او هم مانند من تنهاست اما دم نمیزند ، او هم مانند من غم دارد اما همیشه لبخند میزند ، او میگوید حتی اگر نمیخواهی در بد ترین شرایط هم بخند و لبخند را از لبانت دریغ نکن ، او چه مهربانانه به من می آموزد ، او چه مهربانانه با من سخن میگوید ومرا شیفته خود میکند....

حال که از او مینویسم بگذار تا برایت بنویسم که چگونه یک بنده بنده ی دیگری نیز میشود .... ! من او را در تنگنای زندگی خود یافتم ، شاید تنها اشتباهم این بود که در تنهایی او رایافتم و به این فکر نکردم او که در تنهایی دست مرا میگیرد ، ممکن است روزی مرا با تنهایی خویش تنها گذارد و مرا با خود بیگانه داند ....

آری ، درست است بین یگانگی و بیگانگی هزار خانه است ... و دریغ که حال من نمیدانم در کدامین خانه هستم و به بیگانگی نزدیکم یا به یگانگی ....؟!

*** سرزنش نکن دلم رو به خدا اون بیگناه ..... ***

آره حال عجیبی دارم ، من این را گفتم و تنها خندیدی وچیزی نگفتی ..... تو کارت این شده که تنها بخندی .... حالا اوضاع عوض شده و تو دیگه باور نداری نه من و نه عشقم رو ، کاش مثل گذشته به من  کمک میکردی ...

آه .... شاید اگر من اینقدر نا توان نبودم و از تو کمک نمی خواستم ... نه  اشتباه نکن من از اینکه کمک بخواهم ابایی ندارم اما تو ...تویی که دیگر خود را و مرا نمیبینی ....

شاید او راست میگوید تنها ماندن بهتر از تمنای دوست داشته شدن باشد .... یقینا درست است ! آری باید حقیقت زندگی هر چند تلخ را باور کرد .... باید باور کرد که او دیگر مال من نیست و حالیا که از ابتدا نیز برای من نبوده است و چه سخت است باور روزهای بی او .... به خاطر این است که تمام ذرات تنم با عشق تو آمیخته شد ... من تنها هستم و اسیر یک معما که جوابش تنها در چشمان تو پیدا ست ... زندگی چیست ؟ عشق را برایم معنا کن ....

باران میبارد ، همیشه هوا ابری ست و هر وقت که باران میبارد دلم عشق تو رو میخواهد .... کاش میشد به قطره های باران گفت که به تو بگویند که به  دیدن من بیایی .... کاش .... کاش ..... کاش ......

باران تند تر از همیشه به گونه های تب دار من میزند و سرود عشق ، سرود تنهایی را سر میدهد .... شیشه ها نیز ردپای باران را نشان میدهد ، شیشه ها مانند قلب من میلرزند و مانند قلب من که جای پای تو را تا ابد میبوسند ، رد پای باران را میبوسند و کاش باران مانند تو همیشه در کنار پنجره بود وشیشه را سرود عشق و با هم بودن می آموخت ....

یادت باشد که هیچ وقت چیزی که تو دلت بود رو به من نگفتی ، من میخواهم که با تو باشم ، فقط با تو ولی کاش میشد ...!!!دلم هواتو کرده .... دلم مدتیست که دنبال تو ست و لبانم مدتیست که نام تو را صدا میزند اما به آنها اعتنایی نمیکنی .... من حاضرم حالا بمیرم اما بی تو ....کابوس شبهای بی تو بودن مرا یکدم آسوده نمیگذارند ... کاش به حرفای من کمی بها میدادی ... کاش فقط یکبار بگی که دوستم داری .... کاش.....

 چه زود دیر میشود ! انگار همین دیروز بود که با یک نگاه ..... روزگار خود را به این روز انداختم .....کاش آسمان عشق هر پروانه ای آبی باشد و صاف و هیچ گاه ابری نشود ....

من دلم از غصه جدایی میگیره تنها قشنگی زندگیم زمانیست که دل برای دیدن تو میتپد و قرار است بعد از مدتها تو را ببیند ، تو را که او را اینگونه عاشق خویش ساختی ، او را اینگونه داغون بودن خویش کردی ، او را که لحظه لحظه زندگی را برای تو و با تو میخواهد ...

 یادت هست خواستی بری سفر؟؟!! من از تو نخواستم که بمانی و لحظه ای به فکر من و قلبم باشی ، به تو نگفتم که اگر بمانی جونم را فدایت خواهم کرد ، به تو نگفتم که با رفتنت دیوانه تر خواهم شد   ، من نمیتونستم بگم خدانگه دار ، هر  چه در دل بود نتوانستم بگم ، نتوانستم به پایت بیفتم ، من نمیتوانستم چشم به راه تو به جاده چشم بدوزم که شاید تو روزی از سفر دورو دراز خویش بازگردی ..... اما کاش میتوانستم ومیگفتم ....

حقیقت اینه که به آخر خط رسیدم و از همه کس تو زندگی دل بریدم ، نمیدونی چقدر دلم تنگ برات ....

سفر نرو.......................

 چشم انتظارم نذار .............................

با یه دنیا غم وحسرت دل از عشق تو کندم ، .......................

به آسونی یک قصه تو از عشقم گذر کردی ، دلم یک گوله آتیش بود تو اونو شعله ور کردی ، میون این همه آدم شدم تنهاترین تنها ، منو اینجا رها کردی تو در این گوشه ی دنیا ، با یک دنیا غم و حسرت دل از آغوش تو کندم ، دیگه حتی یه بارم من به عشقت دل نمیبندم ، ببین بغض شکستم رو نمیگم دیر یا زود ، اگه چیزی برام مونده یه مشتی خاطره بوده ، واسه این عاشق ساده یه روز مثل خدا بودی نمیدونست دل ساده که خیلی بی وفا بودی با این که دل بریدم من شکسته بال پروازم ، هنوزم توی این غربت برات معنای آوازم ....

با یک دنیا غم و حسرت دل از آغوش تو کندم ....

دیگه حتی یه بارم من به عشقت دل نمیبندم ..............(( کاش میشد ...... ! ))

مقصد روبه رومه .... درست همین نزدیکیا.... دلم تنگ است.... نمیتوانم فراموشش کنم.... کاش انقدر بیچاره ی عشق او نبودم .... کاش میتوانستم به دست فراموشی بسپارمش .....

داغونم ، داغونتر از همیشه ... کسی در این حوالی نیست که دستامو بگیره و منو از منجلاب عشق بی انتهایم بیرون بکشه ...... دوستت دارم ... به خدا نمیتونم ... چه طور قولی به تو بدم که نمیتونم .....ای کاش هیچ وقت ازم نمیخواستی..... ای کاش فراموشی تو آسون بود .....دلم میخواد داد بزنم و بهت بگم ، با صدایی بلند که :

دوست دارم 

به خدا قسم سخته ..... فراموشی اون نگاهها .... من و تو خاطره زیادی نداریم با هم که فراموشیش به سختی این باشه .... ای خدای من ...... دوسش دارم ..... نمیخوام از دستش بدم .......بهش بگین نره ... من دوام نمیارم .... من آب میشم ، میسوزم ، میمیرم ، ......بالاتر از سیاهی که رنگی نیست.......!!!

 اون دلمو خیلی شکست ، اون منو همیشه تنها گذاشت و رفت ، من هر چه میدوم ازش دورتر میشم .....ای خدا به بزرگیت قسمت میدم به این بندت که هیچ وقت فراموشت نکرد کمک کن......

حالا میگن تنها و بی کسم ، حالا میگن فراموش کن ، حالا میگن دوست نداشته باش ، حالا میگن خاطره ها رو همرو فراموش کن ...... حالا میگن بـــــــــمـــــــــــــــــــیــــر ........

 آره  اون که تمام دنیام بود رفت ، اون که تمام دنیامو به پاش ریختم ، اون که همه ی عشقم بود  رفت ، آره اون که همه ی وجودم بود ، واسم مثل ماه بود تو آسون شب ، اون که مثل خورشید نوید زندگی بود ، اون که امیدی برای زنده ماندن و زندگی بود ..... رفت و من تنها تر از همیشه داد میزنم دوست دارم .................................برگرد من بی تو میمیرم ..........

لطفا برگرد.....

قول که بهترین باشم .......

بی تو قول میدم که میمیرم ..........

 بازم میگم " دوست دارم ".................

تنها دلیل بودنم دوست دارم ...............

بینهایت در پیش رویم است و تنهایم گذاشتی ........

  * دوست دارم *